Polski gigant handlowy rezygnuje z outletów

Raport mocno wybrzmiewa także jako ostrzeżenie przed samozadowoleniem. Transfery socjalne ograniczyły skrajne ubóstwo wśród dzieci, ale nie rozwiązały problemu. Wciąż żyje w Polsce około 364 tys. dzieci poniżej progu skrajnego ubóstwa, a według danych przywoływanych w raporcie 5,4 proc. najmłodszych doświadcza tego rodzaju deprywacji.

Nie tylko głód, ale też "sytość bez odżywienia”. Jak wyglądają dziś niedożywione dzieci?

Jednym z najważniejszych wniosków raportu jest to, że niedożywienie w dzieciństwie nie musi już wyglądać tak, jak jeszcze kilkanaście lat temu. Dziecko może jeść regularnie, a mimo to pozostawać niedożywione, jeśli jego dieta jest uboga w białko, witaminy, minerały i zdrowe tłuszcze. W takim przypadku organizm otrzymuje kalorie, ale nie dostaje materiału potrzebnego do wzrostu i rozwoju.

Bank Żywności podkreśla, że to zjawisko jest dziś szczególnie groźne, bo znacznie trudniejsze do uchwycenia zarówno przez rodziców, jak i przez instytucje pomocowe. W praktyce oznacza to dzieci, które jedzą dużo, ale jedzą źle. W ich diecie dominują białe pieczywo, słodycze, słodzone napoje, szybkie przekąski, parówki, zupki instant i produkty wysoko przetworzone. 

Logo na opakowaniu pułapką dla sieci handlowych w rozporządzeniu PPWR

Euro Coop, Independent Retail Europe oraz HOTREC apelują do Komisji Europejskiej o jak najszybsze doprecyzowanie i definicji „producenta” i „wytwórcy” w rozporządzeniu o opakowaniach i odpadach opakowaniowych (PPWR) w odniesieniu do firm z sektora handlu detalicznego oraz branży hotelarsko-gastronomicznej.

Branża FMCG przerażona nowymi przepisami o opakowaniach. "Rozwiązanie rodem z PRL-u"

Organizacje reprezentujące europejskich handel i branżę HoReCa podnoszą, że przepisy rozporządzenia PPWR określają mianem „pierwszych” producentów opakowań każdą firmę, której nazwa lub logotypu znajdzie się na produkcie. Dotyczy to także sieci handlowych czy hoteli lub nawet baru.

Komisja Europejska w swoich oficjalnych wytycznych wyjaśnia takie podejście w następujący sposób: właściciel marki, w tym sieć handlowa lub operator hotelu, posiada decydujący wpływ na relacje kontraktowe z dostawcami i może swobodnie określać cechy zamawianych materiałów. W rezultacie unijni urzędnicy z góry zakładają, że to sieć detaliczna lub restauracja w pełni odpowiada za wypuszczany na rynek asortyment.